Jæja þá erum við búin að setja allt okkar hafurtask í 20 feta gám frá kolkrabbanum og læsa honum kyrfilega. Búum núna í íbúð hjá vinafólki sem er farið til íslands í sumarfrí. Við ætlum að dóla okkur hér í sumarfrí líka fram í júlí. Fáum heimsóknir frá ættingjum í byrjun júlí og gaman gaman.

Það er leiðinlegt að flytja. Það er erfitt og leiðinlegt að þrífa íbúð til að skila henni. Það er því mjög gaman að vera búinn að gera þetta allt núna og þá líður manni vel. Það er líka búið að vera ruuuusalegt veður, tæplega 30 gráður og bara voðalegt.

Solla á dræmum kosti mætti í morgunsjónvarpið í morgun. Hún og Gulli Helga böðuðu sig nakin í salati og lífrænu sýrópi á borðinu. Heimir dottaði á meðan.

Ég fór með Ása upp til Hanstholm á laugardaginn. Hann var að fara með bílinn sinn í Norrænu. Á leiðinni heim misstum við okkur í einhverjum grefilsins kjaftagangi og áttum okkur allt í einu á því að umhverfið var okkur allsendis óþekkt. Við vorum sumsé búnir að keyra okkur í tóma vitleysu á einhverjum sveitavegi og algerlega villtir. Ævintýraþráin rak okkur áfram og frábað okkur að snúa við til réttari vegar. Við fundum það hinsvegar fljótlega að við vorum orðnir alveg rammvilltir og þekktum engin kennileiti. Sveitin var falleg og margt skemmtilegt að sjá. T.d. "andfýlubúgarðar" sem eru með stórum sívalningsturnum sem innihalda hreina andfýlu og leka frekar mikið. Bíllinn hjá manni kúffyllist af þessum hræbjóði þegar maður rennir í gegnum hlaðið. Ekki veit ég svosem neitt um hvort einhver markaður er fyrir svona andfýlu en danskir bændur framleiða hana samt í massavís. Svo kvartar fólk yfir hreinni og tærri kúamykjulykt á íslandi. Hérna bera þeir ekki bara andfýlu á akrana sína heldur líka alveg dýrindis blöndu af svína-og hænsnaskít. Góð er sprettan en lyktin ekki.

Las greinina frá “kríunum” í Skarpi og langaði að hlæja en gat það ekki. “Það er ljótt að hlæja að vitleysingum” sagði vitur maður við mig einu sinni. Ég hef reynt að lifa samkvæmt þessu ráði í áranna rás og ætla ekki að breyta því held ég. Ekki það að ég sé að setjast í eitthvert dómarasæti og dæmi á menn og málleysingja sem vitleysinga. Ég er heldur ekki stríðsæsingamaður þó ég viðurkenni fúslega að vera á þeirri skoðun að sum stríð séu nauðsynleg. Það liggur bara í augum uppi að ef menn vilja ná sáttum og samstarfi við aðra menn og málleysingja þá eru örugglega til betri leiðir en greinarhöfundur notar í Skarpi. Skal ég þó éta öll mín höfuðföt ef þetta virkar og hann “nær fram” einhverjum “árangri” í þessari “herferð” sinni gagnvart bæjarbúum.

Ég hjólaði einu sinni í hrúgu af hrossaskít í Grundargarði. Þó reiði mín hafi vissulega verið þónokkur þá hvarflaði aldrei að mér að reisa níðstöng, semja drápur, smásögur eða ritgerðir undir fölsku flaggi sem fjölluðu um hestamenn sem lastafólk hið mesta upp til hópa.

Reyndar verður maður kannski bara að fagna því að greinarhöfundurinn er að vaða svona upp ritvöllinn með skemmtiefni fyrir okkur. Ég held að ég fari rétt með að “kríurnar” hafi áður ritað í Skarpinn álíka leikgerðir með skemmtilegum og uppspunnum karakterum með skírskotun í bæjarbúa.

Nú er úti veður gott, hiti og skemmtilegheit. Erum að pakka búslóðinni í kassa og ætlum að setja í gám sem kemur um næstu helgi. Mæli ekki með því að menn noti svona gámaflutninga þar sem kostnaður pr.ferfet er sex sinnum meiri í gámaplássi heldur en í einbýlishúsi í 101 í Reykjavík.

Annars er lítið að frétta merkilegt héðan. Afmælisdagur dóttur minnar í gær og var það náttúrulega tóm hamingja. Gjafir og grillaðir slöngubátar í góða veðrinu voru til að hrópa húrra fyrir.

Það var að byrja einhver nýr í íþróttafréttunum hjá stöð 2/sýn. Allavega kemur hann alltaf með íþróttafréttirnar í ísland í bítið. Hann er furðulegur finnst mér og ég næ aldrei innihaldi íþróttafréttatímans. Öll athyglin fer í að reyna að skilja manninn og fatta tenginguna á milli þess sem hann segir og myndefnisins. Þetta er sjálfsagt alveg magnaður fýr og vonandi er hann bara stressaður svona fyrst um sinn. Ef hinsvegar það er meiningin að finna nákvæma eftirmynd Þorsteins Gunnarssonar í sportinu þá eru umtalsvert af brotnum pottum hjá þeim sem ráða. Mæli með því að menn taki eftir þessum náunga næst þegar hann birtist á skjánum, leggi vel við hlustir og skrifi svo hér inn hvað þeim finnst.

Er að horfa á ísland í bítið einmitt núna. Mörður Árnason var að ræða um málefni líðandi stundar við Pétur og stjórnendur þáttarins. Mörður er alveg pottþétt fínasti náungi svona ef maður væri einn með honum upp á hálendi að grilla. Hinsvegar er hann bara ekki heppinn með nafn. Ég myndi ekki treysta t.d. þjónustufulltrúa í bankanum mínum eða kennara barnanna minna sem heitir Mörður. Svona finnst mér bara nöfn geta skemmt fyrir fólki. Auðvitað er þetta einhver noja í mér en ég bara tek ekki mark á einhverjum sem skiptir ekki um svip, er yfirleitt alltaf á móti síðasta ræðumanni og heitir í ofanálag Mörður.

Við hjúin versluðum okkur borðstofuborð fyrir heimferðina. Ódýrt og gott með einhverjum haug af stólum í stíl. Alltaf finnst mér þetta makalaust með orðin sem við finnum yfir hina og þessa hluti. Borð-stofu-borð. Þetta lítur skringilega út en sennilega gæti þetta ekki heitið neitt annað. Eins og t.d: Stafa-göngu-stafir. Ekki göngustafir, nei nei, Stafagöngustafir. Stundum gruna ég orðuppfinningamenn um græsku. Ekki segjum við: Fótboltabolti, jólalagalag, hárkolluhár, naflakuskskusk eða bindishnútshnútur.

Jæja örnganga og svo eitthvað af viti.

Bæjó.

Já sá fáheyrði atburður átti sér stað í dag að ég var flengdur af múslima.

Við Guðni vorum á göngu í verslunarmiðstöð niðrí bæ að sinna málefnum mikilvægum. Við vorum ekki nema rétt búnir að labba um miðstöðina í svona korter þegar fáheyrði atburðurinn átti sér stað.

Þannig er mál með vexti að hér í Århus er þónokkuð af innflytjendum skrýddum slæðum yfir haus (kvenkyn) og karlpeningurinn í hvítum buxum, dökkur og “sprengjulegur” yfirlitum. Oft sér maður nokkra slíka unga menn í hópum saman að tala sitt móðurmál af miklum móð, hátt og snjallt. Hollywood og fréttir hafa innréttað mann þannig að þónokkur sprengjuógn stafar af þessum mönnum að manni finnst.

Við göngum að ég held í vesturátt og stefnum í ljósmyndabúð. Veit ég ekki fyrr en það er gripið þéttingsfast og ákveðið í vinstri öxlina á mér og ég kyrrsettur með traustataki. Áður en mér gefst ráðrúm til viðbragða finn ég hvernig útglenntum lófa er smellt af feiknanlegu afli á hægri rasskinnina á mér. Ekki svona skamm, skamm klapp. Ekki svona frygðarlegur kynlífsmyndasmellur, nei nei.... Gerandinn ljáði mér fítonsrasskell svo undir tók í slípuðum granítveggjum verslunarmiðstöðvarinnar. Það þarf ekki að taka það fram að blóðið fraus í æðum mér þar sem ég sá Guðna við vinstri hlið mér, alsaklausan. Ég vissi sumsé ekki til þess að ég þekkti neinn annan í verslunarklasanum þennan dag. Eftir aðeins eitt andartak (sem virtist vera heil eilífð) þá vindur gerandinn sér framfyrir mig skælbrosandi og “sprengjulegur”, lítill, breiðleitur og með undirförult augnaráð. Svipur hans þeyttist reyndar á hraða ljóssins úr glannalegri gleði yfir í forundran slíka að liðið lík hefði virkað vel hresst við hliðina á honum. Á bjagaðri dönsku slefaði hann og nánast hrópaði á mig “afsakið!! Ég hélt að þú værir vinur minn! Eða sko...... annar sem ég þekki... ekki þú sko... heldur annar!!!” Á meðan tók hann svo þrálega í axlirnar á mér og  hendur svo lá við bónorði ellegar kynlífsathöfnum að mati viðstaddra. Áður en mér gafst ráðrúm til að svara eða segja nokkuð var hann rokinn með félögum sínum sem hlógu feykilega. Hann hló ekki. Hann veifaði mér svo stuttu seinna geypi vandræðalegur.

Jebb. Hversu fáránlegt hefði mér þótt að heyra það þegar ég vaknaði í morgun að ég ætti eftir að vera flengdur af múslima seinna í dag?

Lifið heil

PS. Guðni slapp ómeiddur eftir hláturinn

Ja nú er gaman. Meistari Guðni Bragason er í heimsókn með Rannveigu og Guðrúnu Maríu dóttur sinni. Mikið stuð er á liðinu og ekki hægt að sjá annað en flestir skemmti sér bara vel. Við fórum í Tívolí í fyrradag og tókum við hetjurnar þá afdrifaríku ákvörðun að fara í öll tækin. Óhætt er að segja að garnahristingur og gyllinæðarþrýstingur hafi verið meðal hliðarverkana á þessari ákvörðun okkar. Fyrir vikið var ekkert hægt að borða þegar heim kom nema lapþunnar pastaskrúfur sem liðuðust af sjálfsdáðum ofan í illa farna þarmahringekjuna.

Dagurinn í gær var maraþondagur sem reyndi mikið á ungt fólk sem og verslunarþreytta feður. Eftir fjórtán tíma í búðunum sá ég ekki orðið muninn á svörtu og hvítu. Ég hrópaði á guð og góða vætti í algerri örvilnan og lagðist eins og barn í kjöltuna á blindum betlara skjálfandi eins og hrísla. Allt hafðist þetta nú og grillmaturinn þegar heim var komið bjargaði því sem bjargað varð.

Var eitthvað að fletta á stöðvunum um daginn og datt þá niður á mynd um Michael Jackson. Ekkert óeðlilegt við það nema hvað að myndin endar í réttarhöldunum sem nú eru að enda! Þeir eru ekki lengi að henda upp svona mynd kallarnir.

Ekki góð byrjun hjá Völsungum í boltanum. Hef þó fulla trú á þeim og bíð spenntur eftir sigurleiknum sem snýr þessu slæma gengi upp í öndverðu sína. Reikna með að það gerist um helgina næstu á móti Ása Arnars og félögum í Fjölni.

Jæja verð að fara að gefa ungunum brauð.

PS. Hér er mynd af tækinu sem við Ási fórum í og þurftum stöðugt að kyngja þindum og smágirnum. Guðni ákvað að vera á myndatökuvélinni þegar þetta tæki var prófað.